Szron, cz. 5 z 6

Samochody ślizgały się na całej szerokości jezdni. Zderzały się ze sobą, wjeżdżały w drzewa i budynki. Każdy, który się zatrzymał, natychmiast zostawał pokryty warstwą szronu i kruszał, wraz z pozbawionymi szansy na ucieczkę pasażerami. Przechodnie wspinali się na drzewa. Krzyczeli. Wyły syreny.

Miasto było pogrążone w chaosie.

Czytaj dalej

Szron, cz. 6 z 6

Stacja meteorologiczna Pierce College Weather Station

Frank wszedł do pokoju kontrolnego.

– Zamów jeszcze jedną pizzę, Frank! – usłyszał z sąsiedniego pomieszczenia.

– Tak, i piwo też nam się kończy! – dodał inny głos.

Zamknął za sobą drzwi, tłumiąc rechot swoich kolegów. Zerknął na wskaźniki – wszystko było OK. Spojrzał na monitor – i stanął jak wryty.

Stał tak przez dłuższą chwilę, nie wierząc w to, co widzi.

– Frank, wracaj, zaczyna się trzecia kwarta!

Długa chwila ciszy.

– Frank, co ty tam robisz?

Brodaty mężczyzna w koszulce „Avengersów” stanął w drzwiach. Otaksował wzrokiem przyjaciela, po czym spojrzał na panel kontrolny. Ekran wyświetlał bieżące zdjęcie satelitarne Los Angeles. Miasto pokryte było gigantyczną białą plamą.

– Chryste, Frank, co to jest? Szron...?

Frank odwrócił się bardzo powoli i równie powoli pokręcił głową.

– To nie szron, George. To atak chemiczny...

Koniec

Wolisz biologię od chemii? Przeczytaj Zarazę

TU BĘDĘ BEZPIECZNA

Znowu się potknęła. Tym razem ból był mocniejszy. Chyba zwichnęła kostkę.

Jęknęła żałośnie. Z tyłu dobiegł odgłos jego kroków.

Wstała i, przytrzymując się ściany, pokuśtykała czym prędzej dalej w głąb ciemnego korytarza.

Był coraz bliżej. Słyszała jego chrapliwy oddech. Z każdą sekundą bliżej.

Odgłos jego kroków zmieszał się z dudnieniem jej serca. Jeszcze tylko chwila i…

Wpadła do pomieszczenia, zatrzasnęła stalowe drzwi i zasunęła z brzękiem zasuwę. On próbował je sforsować; walił w nie przez chwilę pięściami, ale w końcu dał za wygraną i odszedł. Osunęła się wycieńczona na podłogę, oddychając ciężko. Tu jej nie złapie; nie dostanie jej.

Gdy emocje opadły na tyle, by zaczęła znów trzeźwo myśleć, sięgnęła po zapałki.

Była ciekawa, gdzie jest.

Odpaliła jedną i poczekała, aż jej oczy przyzwyczają się do nikłego światła.

Pomieszczenie było ciasne i niskie. Z prawej strony zauważyła duży nieregularny kształt. Były to drewniane skrzynie poustawiane jedna na drugiej. Przysunęła zapałkę do jednej z nich, żeby przyjrzeć się bliżej.

Na skrzyni widniał napis: „Materiały łatwopalne. Zachować ostrożność”.

Koniec

Wróć do listy