17 mar 2013


Mroźna otchłań, cz. 5 z 8

– Kim pani jest? – Andriej patrzył na kobietę spod przymrużonych powiek. Stali w rzędzie pod ścianą, a ona celowała wciąż w ich kierunku z broni.
– Porucznik Isabel Marschall, służba bezpieczeństwa ONZ. – Pokazała na chwilę odznakę. – Zabezpieczam tę misję. – Popatrzyła po nich wszystkich i westchnęła. – W razie, gdyby coś wymknęło się spod kontroli.
Ingrid starała się zachować bezpieczną odległość od obydwu mężczyzn.
– Pod tym jeziorem są organiczne nanoboty... – Jej głos drżał. – Zbudowane na wirusach... Uwięzione od miliona lat... – Spojrzała na agentkę. – Wie pani, co to oznacza?
– Wiem. – Rozejrzała się. – Zaraz... Gdzie jest profesor Morimoto?
Rozległ się mechaniczny jęk i wszystkie światła zgasły. W ciemności wyraźnie było teraz widać dwie fluorescencyjne postacie. Ich tętnice i żyły świeciły jaskrawą zielenią. To krążyło w ich układach krwionośnych.
Jedna z postaci rzuciła się w stronę Isabel.
– Stój!
Rozległ się strzał. Kształt upadł, wstrząsany drgawkami. Drugi wahał się przez chwilę, lecz w końcu podbiegł do niego i przylgnął. Dała się słyszeć seria przyprawiających o mdłości mokrych dźwięków i dwa zielone skupiska żył zaczęły się łączyć, przeplatać i zawiązywać. W końcu stworzyły zupełnie nowy, przerażający kształt. Rozległ się ochrypły ryk, a potem ogromny, świecący w ciemności żyłami stwór z tętentem wypadł z pomieszczenia.


Mroźna otchłań, cz. 6 z 8

Isabel szła przy samej ścianie, trzymając broń w pogotowiu. Ingrid podążała po omacku za nią. Jeśli agentka się nie myliła, ten korytarz powinien prowadzić do bocznego, awaryjnego wyjścia przez garaż. Radio w budynku nie działało, ale radia w pojazdach powinny być zasilane z akumulatorów. Jeśli tam dotrą, być może będą w stanie wezwać pomoc.
Isabel z uwagą obserwowała ciemność. Po stworze nie było śladu. Ani drobiny zielonego światła. Jak dotąd wszystko szło dobrze.
Dotarły do rozwidlenia. Ingrid omal na nią nie wpadła, gdy się zatrzymała. Dała jej znak, żeby była cicho. Rozejrzała się. Droga była czysta.
Ruszyły znowu i po chwili były już przy drzwiach do hali magazynowej. Stamtąd prowadziła najkrótsza droga do garażu.
Isabel dotknęła drzwi... Były uchylone.
– Zaczekaj tu... – wyszeptała i wślizgnęła się bezszelestnie do środka.
Hala była ogromna, a ciemność gęsta. Nic nie wskazywało na to, żeby stwór się tutaj czaił. Spojrzała za ramię.
– Droga wolna – powiedziała. – Wejdź i idź prosto przed siebie. Na drugim końcu hali znajdują się drzwi do garażu. Ja zostanę tutaj i będę cię osłaniać, dopóki tam nie dotrzesz. – Przerwała i dodała po chwili: – Na podłodze mogą leżeć stare sprzęty, uważaj, żeby się nie przewrócić.
Ingrid weszła do środka i ruszyła przed siebie. Stawiała kroki bardzo ostrożnie. Wiedziała, że Isabel jest za nią, gotowa do strzału, gdyby coś się zaczęło dziać. Zatrzymała się i odwróciła, żeby sprawdzić, czy dojrzy ją w mroku.
I wtedy to dostrzegła. Jaskrawozielone monstrum było przyczepione wysoko do ściany na pałąkowato rozstawionych nogach. Musiało znajdować się dokładnie nad głową agentki. Ingrid chciała krzyknąć, ostrzec ją, ale strach odebrał jej głos. Nagle zobaczyła, że potwór opada i usłyszała pełen bólu wrzask Isabel, potem odgłosy dzikiej szamotaniny, a potem... znów te obrzydliwe mokre dźwięki, gdy dwa ciała łączyły się w jedno.


Mroźna otchłań, cz. 7 z 8

Ingrid rzuciła się do ucieczki. Na oślep wypadła przez drzwi do garażu, zatrzasnęła je za sobą i przywarła do nich plecami, dysząc ciężko.
Wyciągnęła latarkę i omiotła światłem pomieszczenie. Było duże. Na środku stały dwa pojazdy gąsienicowe, a przy ścianach i gdzieniegdzie pomiędzy nimi poustawiane były metalowe beczki i plastykowe skrzynie.
Ingrid wywróciła i przeturlała pod drzwi stojącą najbliżej beczkę i wskoczyła do jednego z pojazdów. Z hali magazynowej dochodziły odgłosy miotającego się stwora.
Chwyciła radio, ale było w nim słychać jedynie szum szalejącej na zewnątrz zawieruchy.
W stacyjce był kluczyk. Przekręciła go, żeby odpalić silnik. Może chociaż podjedzie pod drzwi i zablokuje wejście.
Na panelu zapalił się napis: NO FUEL.
Natychmiast wyskoczyła z kabiny i przebiegła do drugiego ciągnika. Rozległ się łomot. Potwór dobijał się do zabarykadowanych drzwi. Serce waliło jej jak szalone.
To samo. NO FUEL i szum śnieżycy. Gdzie do cholery podziało się paliwo?!
Drzwi z łoskotem wpadły do środka i w ciemności ukazał się ułożony z zielonych żył kształt monstrum. Jego grzbiet unosił się i opadał, gdy stworzenie wdychało i wypuszczało powietrze.
Ingrid poczuła pokusę, żeby zapalić reflektory ciągnika i ujrzeć przerażające oblicze stworzenia, które prawdopodobnie za chwilę odbierze jej życie. Ale paraliżował ją strach.
I nagle stało się. Pstryk! i światła w całym garażu zapaliły się. Ingrid wpatrywała się oniemiała w zlepioną z trójki ludzi istotę o umięśnionym, opiętym ludzką skórą grzbiecie, sześciu pięciopalczastych odnóżach i tej głowie... tak przerażającej głowie – zdeformowanej, z trzema parami oczu i pionowo usytuowanym otworem gębowym.
Stworzenie ukazało wyrastające z przekrwionych dziąseł kły i wycofało ciężar ciała, szykując się do skoku. Ingrid zacisnęła zęby i zamknęła oczy, przygotowując się na śmierć, gdy niespodziewanie usłyszała kolejne pstryk!, a potem coś jakby odgłos deszczu i poczuła charakterystyczny zapach benzyny.
Otworzyła oczy. Monstrum stało w strugach lejącej się z przeciwpożarowych zraszaczy benzyny z groteskowym wyrazem zdezorientowania na pysku. Nagle huknęło, błysło i bestia stanęła w ogniu.
Ingrid obejrzała się. Na najwyższej skrzyni w rogu garażu stał profesor Morimoto, trzymając wyrzutnię flar ratunkowych w pozycji rasowego strzelca. Odrzucił ją i zaczął gramolić się na dół, dając Ingrid znak, aby ruszyła za nim.
Potwór ryczał przeraźliwie, zwijając się w płomieniach. Ingrid i profesor sforsowali drzwi garażu, wybiegając na śnieżycę. Nie zważając na mróz, dobiegli do helikoptera.
Morimoto założył hełm i odpalił silnik. Śmigło poszło w ruch i profesor poderwał maszynę, rzucaną na wszystkie strony przez szalejący wiatr.
– Profesorze! – krzyczała Ingrid. – Nie możemy lecieć w taka pogodę!
Mężczyzna zignorował jej słowa. Trzymając z całej siły drążek, zaczął mówić:
– Te biourządzenia przetrwały milion lat pod bryłą lodu, ale nie mogły być odporne na wysoką temperaturę. Wiedziałem to od początku. Wyłączyłem zasilanie, żeby było widać zarażonych, przepompowałem całe paliwo z pojazdów do układu przeciwpożarowego i...
Helikopterem wstrząsnęło, gdy znajdująca się już spory kawałek za nimi baza wyleciała w powietrze.
– O mój Boże... – Ingrid odwróciła wzrok. – Ale... co będzie z nami?
Japończyk przez chwilę milczał. A potem jednym ruchem wyłączył silnik. Kokpit zgasł, śmigło ucichło i zaczęli pikować w dół.
– Nie mogę pozwolić na to, by ktokolwiek przeniósł choćby jedną cząstkę tego czegoś do cywilizacji, doktor Johansson. Po prostu nie mogę – powiedział z niezmąconym spokojem.
– Nie, profesorze, proszę! Nieeeeee...!

 

Toplista: Najlepsze Horrory w Necie
Toplista: Opowiadania
Toplista: Straszne historie