17 mar 2013


Mroźna otchłań, cz. 2 z 8

– Andrieja już znasz. Jest naszym kierowcą i pilotem. – Starszy Japończyk w laboratoryjnym kitlu przedstawiał jej wszystkich po kolei. Teraz wskazał na młodą kobietę o ciemnych, spiętych w kucyk włosach. – To jest doktor Helene Kreuter z ośrodka GFZ w Poczdamie, a to nasz specjalista od wszystkiego, Mike, i jego wierny pies Cookie. – Mike uśmiechnął się do niej i rzucił Jak się masz, a siedzący przy jego nodze husky wesoło pomachał ogonem. – Ja nazywam się profesor Morimoto i kieruję tym międzynarodowym projektem badawczym w najzimniejszym zakątku świata. Cieszymy się, że pani do nas dołączyła, doktor Johansson, i byłoby świetnie, gdyby mogła pani od razu zabrać się do pracy.
Ingrid rozejrzała się. Laboratorium, w którym się znajdowali, było nieduże, ale niewątpliwie wyposażone w sprzęt najnowszej generacji. Maszyny analizujące lśniły świeżością, a na stołach stał z tuzin podłączonych do nich superszybkich laptopów.
Skinęła głową i założyła nitrylowe rękawiczki. Profesor Morimoto podszedł z nią do stolika, na którym znajdował się mikroskop elektronowy.
– Tę próbkę pobraliśmy wczoraj wieczorem, gdy po raz pierwszy udało nam się dowiercić do poziomu ciekłej wody. – Ingrid zerknęła na widoczne za oknem wiertło. Wbite w lodową pokrywę i oświetlone silnym reflektorem prezentowało się majestatycznie wśród mroku i wzbierającej zawieruchy. – Proszę na nią spojrzeć.
Pochyliła się nad okularem i wyregulowała ostrość. Jej oczom ukazał się twór złożony z zaledwie garstki atomów, ale z całą pewnością była to materia organiczna.
– To może być bardzo ważne odkrycie, doktor Johansson – mówił za jej plecami profesor Morimoto. – Jezioro Wostok jest ukryte pod lodem od miliona lat. Jeśli w tej mroźnej głębi zachowało się jakieś życie, to tak jakbyśmy cofnęli się w historii świata i...
– Kiedy przestało świecić? – Ingrid wyprostowała się i przerwała jego wywód.
Nastąpiła chwila ciszy.
– Zaraz po wyciągnięciu z wody – odparła w końcu doktor Kreuter.
– Czy to archaiczna forma życia, doktor Johansson? – dopytywał Morimoto.
Ingrid popatrzyła uważnie po wszystkich.
– Moim zdaniem to nanobot.
Śnieżyca za oknem nasiliła się.


Mroźna otchłań, cz. 3 z 8

Światła w laboratorium były przygaszone. Jedynie stanowisko, przy którym pracowała Ingrid oświetlał niebieskawy blask lampki LED. Siedziała pochylona nad mikroskopem, zerkając raz na jakiś czas w stronę ekranu laptopa i wstukując coś na klawiaturze jedną ręką. Była w pomieszczeniu zupełnie sama.
Rozległo się krótkie pukanie do drzwi i do środka wszedł Mike. Zamknął drzwi, uśmiechnął się, przysunął sobie fotel i usiadł przy niej. W ręku miał małą puszkę amerykańskiego piwa.
– Jak ci z tym idzie? – zagadnął, wskazując ruchem głowy na mikroskop.
Ingrid westchnęła.
– Powoli. Struktura jest prosta, ale połączenie atomów wydaje się nie mieć sensu...
Rozległo się głośne pssst! i Mike podsunął jej puszkę.
– Napijesz się?
– Nie, dzięki... mam kawę.
Ingrid odruchowo sięgnęła po kubek i skrzywiła się. Kawa była lurowata i już całkiem zimna. Spojrzała jeszcze raz na piwo i wzruszyła ramionami.
– Właściwie, czemu nie.
Wzięła spory łyk i poczuła, że się rozluźnia. Oddała puszkę Mike'owi i on też solidnie sobie z niej pociągnął.
– Wytłumaczysz mi, o co w tym wszystkim chodzi? – mężczyzna wskazał na obracający się na ekranie trójwymiarowy model cząsteczki. – Nic z tego nie kumam.
Ingrid z zadowoleniem stwierdziła, że intryguje ją bezpośredniość i swobodny styl bycia tego faceta. Ostatnio miała do czynienia głównie z przeintelektualizowanymi dupkami, którzy za wszelką cenę próbowali udowodnić, że wszystko wiedzą najlepiej. Odgarnęła włosy, poprawiła okulary i zaczęła mówić:
– To, co tutaj widzisz, to model cząsteczki z próbki, którą pobraliście wiertłem. Wygląda to na nanobota, czyli jakby malutkiego robota, zaprojektowanego do wykonywania ściśle określonych zadań. Ale nie jest to robot w sensie mechanicznym, taki, jakie znamy z filmów science fiction, tylko zbiór pojedynczych atomów. Te wystające z boku, to jego „chwytaki”, którymi styka się z innymi cząsteczkami i...
Przerwała, gdyż poczuła, że Mike otacza ją ramieniem. Odwróciła się i spojrzała na niego. Jego oczy lśniły w ciemności. Ich usta zbliżyły się do siebie...
– Doktor Johansson, niech pani uważa!
Głos stojącego w drzwiach profesora przywrócił ją do rzeczywistości. Podążyła za jego wzrokiem i spojrzała na puszkę, którą trzymał w drugiej ręce Mike. Znajdowała się teraz poza granicą światła lampki i widać było wyraźnie fluorescencyjny zielony osad, który zebrał się wokół dziurki w jej wieczku. Ingrid krzyknęła i odepchnęła od siebie Mike'a, aż wraz z fotelem wyjechał na środek pomieszczenia. Mężczyzna spoglądał w osłupieniu to na profesora, to na nią.


Mroźna otchłań, cz. 4 z 8

Cała załoga zgromadziła się w pokoju wypoczynkowym. Na wszystkich twarzach gościł niepokój i nikt nawet nie kwapił się, żeby usiąść. Andriej i Mike stali obok metalowych szafek, Ingrid i Helene nieco dalej, na środku pomieszczenia, a profesor Morimoto znalazł sobie miejsce nieopodal drzwi. Ingrid nerwowo splatała dłonie.
– Wygląda to tak, jakby te cząsteczki rozmnożyły się i przytwierdziły do pierwszej napotkanej substancji organicznej o odpowiedniej gęstości... czyli, w tym przypadku, do śliny pozostawionej na puszce – powiedziała.
– Albo znalazły się na puszce, bo były wcześniej w organizmie kogoś, kto z niej pił – wtrąciła Helene i spojrzała wymownie na Mike'a. – To ty konserwowałeś wiertło i zabezpieczałeś próbki, Mike. Co na to powiesz?
Mike wpatrywał się w nią szeroko otwartymi oczami. Nagle pobladł i zaczął się trząść.
– Mike? Mike, co się dzieje?
Mężczyzna wywrócił oczami do tyłu i osunął się na podłogę. Leżał teraz bez ruchu.
Andriej natychmiast uklęknął przy nim i sprawdził oddech i puls.
– Nie oddycha. Resuscytuję go.
Błyskawicznie sprawdził, czy Mike nie ma niczego w ustach i zaczął energicznie uciskać jego klatkę piersiową. Następnie nachylił się nad nim, by wykonać sztuczne oddychanie. Gdy dotknął ustami do jego ust, Mike niespodziewanie chwycił go za kark i przytrzymał, wpychając mu jednocześnie język, jakby chciał go bezpardonowo pocałować. Andriej wyrwał mu się i zrobił parę kroków do tyłu, po czym odkaszlnął z obrzydzeniem.
– Ty gnojku! Przekazałeś mi to!
Mike uniósł się na łokciach i na jego twarzy pojawił się szeroki, złośliwy uśmiech. Z boku rozległ się szczęk odbezpieczanej broni. Helene celowała w kierunku Mike'a z pistoletu.
– Dobra, dosyć tego. Wszyscy pod ścianę!

 

Toplista: Najlepsze Horrory w Necie
Toplista: Opowiadania
Toplista: Straszne historie